در ایران عموماً هر دانشوری و خصوصاً اهالی برخی علوم انسانی (همچون الهیات و فلسفه) و بالأخصّ اهل ادب به دانستن زبانهای فارسی و عربی و زبان‌خارجی نیازمندند که در واقع به معنای سه زبانه (trilingual) بودن است.این مقال به بررسی اهمیّت و ضرورت چند زبانگی و کاربردهای آن در رشته‌های ادبی و نیز کمبودهایی که در این زمینه با آن مواجهیم، می‌پردازد بدان امید که در آینده‌ای نه چندان دور به آموزش و پرورش ادیبان و متخصّصان چند زبانه همّت گماریم تا همچون گذشته از وجود چنین ادبایی در محیط‌های آموزشی برخوردار شویم.
منوچهریان، علیرضا. (1393). چند زبانگی در رشته های ادبی، اهمیت، کاربردها و کمبودها. مجموعه مقالات کرسی های علمی دانشگاه علامه طباطبائی، 2(2)، 583–592. https://doi.org/10.22054/ijdli.2014.19876
MLA
منوچهریان، علیرضا. "چند زبانگی در رشته های ادبی، اهمیت، کاربردها و کمبودها"، مجموعه مقالات کرسی های علمی دانشگاه علامه طباطبائی، 2، 2، 1393، 583–592. doi: 10.22054/ijdli.2014.19876
HARVARD
منوچهریان، علیرضا. (1393). 'چند زبانگی در رشته های ادبی، اهمیت، کاربردها و کمبودها'، مجموعه مقالات کرسی های علمی دانشگاه علامه طباطبائی، 2(2), pp. 583–592. doi: 10.22054/ijdli.2014.19876
CHICAGO
منوچهریان، علیرضا، "چند زبانگی در رشته های ادبی، اهمیت، کاربردها و کمبودها." مجموعه مقالات کرسی های علمی دانشگاه علامه طباطبائی، 2 2 (1393): 583–592, doi: 10.22054/ijdli.2014.19876
VANCOUVER
منوچهریان علیرضا. چند زبانگی در رشته های ادبی، اهمیت، کاربردها و کمبودها. مجموعه مقالات کرسی های علمی دانشگاه علامه طباطبائی. 1393;2(2):583–592. doi: 10.22054/ijdli.2014.19876
