پژوهش حاضر به بررسی آسیب‌شناسی آموزش و کاربرد تکنیک‌های اقتصادسنجی در ایران می‌پردازد. با گسترش نرم‌افزارهای رایانه‌ای، اگرچه توان بالقوه پژوهش افزایش یافته، اما استفاده سهل‌انگارانه و مکانیکی از این ابزارها بدون تسلط بر مبانی نظری و آماری، به آفتی در تولیدات علمی تبدیل شده است. مشکلات اصلی در حوزه آموزش شامل ضعف بنیان‌های نظری اقتصاد خرد و کلان، عدم تسلط بر آمار ریاضی و مفاهیم پیشرفته‌ای نظیر روش‌های بیزی و حداکثر راست‌نمایی، و همچنین ناآشنایی با زبان‌های برنامه‌نویسی برای درک منطق محاسبات است.
در حوزه کاربرد، چالش‌های جدی در چهار محور محققین، مراجع آماری، مراجع پژوهشی و اساتید فن شناسایی شده است. محققان اغلب بدون توجه به فرآیند تولید داده (DGP) و وجود شکست‌های ساختاری، به استخراج نتایج مبادرت می‌ورزند که منجر به ناپایداری مدل‌ها و استنتاج‌های غلط سیاست‌گذاری می‌شود. مراجع آماری نیز با ارائه داده‌های نابهنگام، عدم یکنواختی در شاخص‌ها و تغییر تعاریف پایه، بر این مشکلات دامن می‌زنند. علاوه بر این، تشتت در اصطلاحات فارسی و معادل‌سازی‌های سلیقه‌ای، درک متون علمی را دشوار ساخته است. در نهایت، راهکارهایی نظیر تقویت درک شهودی در آموزش، بازنگری در سرفصل‌های دروس ریاضی و آمار، تشکیل انجمن‌های تخصصی برای استانداردسازی واژگان و الزام ارائه داده‌ها و کدهای برنامه‌نویسی همراه با مقالات، جهت ارتقای سطح کیفی تحقیقات اقتصادسنجی در کشور پیشنهاد شده است.